Asabiyim Ben

Hayat bazen sizi öyle bir köşeye sıkıştırır ki, “medeni insan” maskesini bir kenara fırlatıp en ilkel içgüdülerinize dönmek istersiniz. Trafikte önünüze kıran o densiz, hakkınızı yiyen bürokrat ya da düğün gününüzde sizi aldatan o eski sevgili… Hepimizin içindeki o küçük, sinirli “canavar” bazen dışarı çıkmak için gün sayar. İşte Asabiyim Ben (Orijinal adıyla Relatos salvajes), tam da bu “zembereği boşalmış” insanların hikayesini anlatan, 2014 yapımı bir sinir boşalması şaheseri. Eğer bugünlerde kendinizi biraz gergin hissediyorsanız, bu film sizin için hem bir terapi hem de muazzam bir kara komedi vadediyor.

Kontrolü Kaybetmenin Dayanılmaz Hafifliği

Arjantin sinemasından çıkan bu antoloji film, birbirine bağlı olmayan ancak tematik olarak “intikam ve öfke” paydasında buluşan altı farklı kısa hikayeden oluşuyor. Yönetmen Damián Szifron, sıradan insanların uç noktalardaki tepkilerini öyle bir ustalıkla işliyor ki, izlerken hem dehşete düşüyor hem de kahkahalarınızı engelleyemiyorsunuz. Parazit gibi toplumsal sınıfların çatışmasını işleyen yapımları seviyorsanız, bu filmin neden bu kadar sağlam bir yer tuttuğunu anlamak için ilk beş dakikayı izlemeniz yeterli. Film, seyirciyi nezaket kurallarının ve sosyal normların ince buz tabakasında yürütüyor, sonra da o buzu büyük bir zevkle çatlatıyor.

Hikayelerin her biri, modern toplumun bize dayattığı “uygar olma” zorunluluğunun nasıl bir patlamaya yol açabileceğini gösteriyor. Bir uçak yolculuğuyla başlayıp, yol öfkesiyle devam eden ve bir düğün töreninde zirveye ulaşan bu 2014 yılı filmleri arasında sarsılmaz bir yere sahip olan yapım, temposunu bir an olsun düşürmüyor. Peki, ne izlemeli diye kara kara düşünenler için neden ilk tercih bu olmalı? Çünkü bu film, izleyicinin vicdanını sızlatırken aynı zamanda “ben olsam ben de aynısını yapardım” dedirtecek kadar dürüst.

Karakterler: İçimizdeki “Siz”

Filmdeki karakterler, süper kahraman ya da ultra kötü değiller. Onlar, beyaz yakalılar, otopark görevlileri, gelinler ve damatlar. Szifron, oyuncu yönetiminde öylesine başarılı ki, her bir hikayede karakterlerin dönüşümünü bir saatli bombanın geri sayımı gibi hissediyorsunuz. Karakterlerin çoğu, haksızlığa uğradıklarını hissettikleri an, mantıklarını bir kenara bırakıp intikamın soğuk veya bazen çok sıcak zevkine kendilerini bırakıyorlar. Bu karakterleri izlerken empati kurmamak elde değil, çünkü hepsi biziz. Hepimiz bir noktada, Kapan filmindeki gerilimli atmosferi aratmayan bir noktada, trafikteki o sinirli sürücü ya da hakkı yenmiş o memur olduk.

Görsel ve İşitsel Şölen: Öfkenin Ritmi

Gustavo Santaolalla’nın müzikleri, filmin atmosferini tamamlayan en önemli unsur. Gerilimin tavan yaptığı anlarda kulağınıza çalınan o notalar, sizi ekran karşısında biraz daha germek için tasarlanmış gibi. Görsel dil ise oldukça keskin ve net. Her bir hikayenin kendine has renk paleti var, kimi zaman soğuk ve steril, kimi zaman ise düğün karmaşasındaki gibi canlı ve kaotik. Eğer film izleme deneyiminizde atmosferin sizi içine çekmesini istiyorsanız, Asabiyim Ben kesinlikle doğru tercih.

Neden İzlemelisiniz?

• Orijinallik: Klasik Hollywood intikam filmlerinden çok daha samimi ve gerçekçi bir yaklaşım sunuyor.
• Temposu: Antoloji yapısı sayesinde sıkılmanıza imkan yok, bir hikaye bitmeden diğerinin merakı sizi esir alıyor.
• Kara Mizah: Sinir bozukluğunu, izlerken güldürecek kadar keskin bir mizahla harmanlıyor.
• Toplumsal Eleştiri: Bürokrasiden evliliğe, sınıf ayrımından yol yorgunluğuna kadar modern hayata dair söyleyecek sözü var.

Kısa ve Öz: Artıları ve Eksileri

• Güçlü Yanları: Zekice yazılmış senaryo, mükemmel oyunculuk performansları, her hikayede değişen tazeleyici atmosfer ve kusursuz kurgu.
• Zayıf Yanları: Eğer “her şey süt liman olsun, mutlu sonla bitsin” diyenlerdenseniz, bazı sahnelerin sertliği sizi biraz yorabilir.

Kimlere Hitap Ediyor?

Bu film, tavsiye arayanlar için geniş bir yelpazeye sahip. Özellikle kara komedi sevenler, “Distopik olmasa da toplumsal çöküşü izlemek isterim” diyenler ve karakter odaklı hikayelerin hayranları için bulunmaz bir Hint kumaşı. Film izlerken sadece eğlenmek değil, aynı zamanda üzerine düşünecek bir şeyler arayanlar için de birebir. Eğer sakin bir akşamda, “Biraz sinirlerim bozulsun ama güleyim” diyorsanız, aradığınız film tam olarak bu.

Kamera Arkasından İnciler

Filmle ilgili bilmeniz gereken iki küçük detay: 1. Yönetmen Damián Szifron, filmin yazım sürecinde kendi öfke patlamalarından esinlendiğini itiraf ediyor (hepimizin içinde biraz “o” var, kabul edelim). 2. Film, vizyona girdiği yıl Arjantin tarihinin en çok izlenen yerli yapımlarından biri olmakla kalmadı, aynı zamanda Yabancı Dilde En İyi Film dalında Oscar adaylığıyla kalitesini tescilledi.

Son Söz: Siz Ne Yapardınız?

Sonuç olarak Asabiyim Ben, sadece bir film değil, bir başkaldırı simülasyonu. İnsan doğasının en karanlık ama en “insani” tarafını beyaz perdeye taşımayı başaran bu yapım, izledikten sonra aynaya bakıp “Ben bugün ne kadar medeni kalabildim?” diye sormanıza neden olacak. Şimdi sıra sizde, daha önce bu filmi izlediniz mi? Yoksa izlemeyi düşünüyor musunuz? Eğer izlediyseniz, altı hikayeden hangisi sizin iç dünyanızı daha çok yansıttı? Kendi “kırılma noktanızı” yorumlarda bizimle paylaşın, biraz dertleşelim. Unutmayın, hepimiz bir gün bir yerden “patlayacağız”.