The Hateful Eight

Eğer bir Tarantino filmine oturuyorsanız, o anlık huzurunuzdan vazgeçmeye hazır olmanız gerekir. Zira Quentin Tarantino, sinemanın o “nezaketli” kurallarını elinin tersiyle itip, izleyiciyi kan, barut ve keskin diyaloglarla dolu bir odaya kilitlemeyi seven bir yönetmen. The Hateful Eight, tam da bu tanımın vücut bulmuş hali. Dışarıda kar fırtınası, içeride ise birbirine güvenmeyen, her biri ayrı birer saatli bomba olan sekiz yabancı… Eğer kendinize ne izlemeli diye sorup, sonu gelmez bir gerilim ve bolca “Tarantino stili” arıyorsanız, doğru yerdesiniz. Ancak baştan uyarayım, bu filmde herkesin bir sırrı var ve inanın, o sırlar açığa çıktığında ortalık oldukça karışacak.

Karlı Bir Dağ Başında Kapalı Kutu: Atmosfer ve Gerilim

2015 yapımı olan The Hateful Eight, yönetmenin o meşhur Western tutkusunun, bir “katil kim” gizemiyle birleştiği tuhaf ama büyüleyici bir noktada duruyor. Hikaye, Amerikan İç Savaşı sonrasındaki o gri, puslu ve tekinsiz atmosferde geçiyor. Bir posta arabası yolculuğu ile başlayan film, Minnie’nin Haberdashery’si (tuhafiyeci dükkanı) adlı tek bir mekânda, devasa bir tiyatro sahnesi gibi yükseliyor. Tarantino burada, geniş alanları sevmesine rağmen, izleyiciyi klostrofobik bir atmosfere hapsetmekte ustalaşıyor. Görsel ve işitsel açıdan Kuzuların Sessizliği gibi gerilim dozu yüksek yapımlar arasında sayılmasının sebebi, kullanılan 70mm lenslerin sağladığı o keskin ve nostaljik sinematografi. Filmin her karesi, sanki bir yağlı boya tablosu gibi detaylı ve kasvetli.

Müziklerde ise efsanevi Ennio Morricone’nin imzası var. 2015 yılının o soğuk havasını iliklerinize kadar hissettiren notalar, karakterlerin birbirine attığı her şüpheli bakışta gerilimi bir üst seviyeye taşıyor. Morricone’nin bu film için bestelediği müzikler, sadece arka plan değil, hikayenin ta kendisi. Sanki o karlı dağlar, müzik aracılığıyla sizinle konuşuyor ve “Burada kimse sağ çıkmayacak,” diyor.

Karakter Analizi: Kim Bu Nefret Dolu Sekizli?

Bu film, tipik bir “iyi adam, kötü adam” masalı değil. Hatta işin garibi, filmde kendinize taraf tutacak düzgün bir karakter bulmakta bile zorlanabilirsiniz. Tarantino, karakterlerini ustalıkla kurgulamış, her biri kendi geçmişinin yaralarını taşıyan, hayatta kalmak için gerekirse vicdanını kapıda bırakan insanlar. Samuel L. Jackson’ın canlandırdığı Major Marquis Warren, filmin adeta beyni. Kurt Russell’ın sert, kaba ve adalet anlayışı oldukça “hızlı” olan kelle avcısı John Ruth ise filmin çıpası. Jennifer Jason Leigh’in Daisy Domergue karakteri ise başlı başına bir olay, tek bir kelime etmeden bile bakışlarıyla odayı nasıl domine edebildiğini görmek, sinema sanatı adına büyük bir zevk.

Karakterler arasındaki o uzun, bıçak gibi keskin diyaloglar, Tarantino’nun alametifarikasıdır. Bazıları “Neden bu kadar uzun konuşuyorlar?” diye eleştirebilir ama işte o diyaloglar, her bir karakterin derinliğini, ırkçı geçmişlerini ve o dönemin çürümüşlüğünü kusursuz bir şekilde gözler önüne seriyor. Eğer izleyici olarak 12 Öfkeli Adam yapısındaki diyalog odaklı kurguları seviyorsanız, bu diyaloglar sizi mest edecektir.

Neden İzlemelisiniz?

Öncelikle, sinemanın bir görsel sanat olduğunu size hatırlatacak. Sadece bir oda içerisinde geçen, ancak bir an bile tempoyu düşürmeyen bir senaryo kurgusuna sahip. The Hateful Eight, klişelerle dalga geçen, sürprizleri ve o meşhur “Tarantino şiddeti” ile izleyiciyi diken üstünde tutan bir başyapıt. Eğer sinemada tempo ve zekice kurgulanmış bir olay örgüsü arıyorsanız, bu tavsiye tam size göre.

Artılar ve Eksiler: Objektif Bir Bakış

Her büyük yönetmenin her işi dört dörtlük olmayabilir, işte The Hateful Eight hakkında bilmeniz gerekenler:

• Güçlü Yönler: Ennio Morricone’nin ödüllü müzikleri, Samuel L. Jackson’ın unutulmaz oyunculuk performansı, mekan kullanımı ve kusursuz diyalog yazımı.
• Zayıf Yönler: Bazı izleyiciler için filmin uzun süresi (yaklaşık 3 saat) bir sabır sınavına dönüşebilir. Ayrıca bolca kan ve şiddet içerdiği için her bünyeye uygun olmadığını söylemek gerek.
• Atmosfer: 2015 yılındaki en sağlam gerilim atmosferlerinden biri. Sizi o karlı kabusun içine çekmekte çok başarılı.

Kimlere Hitap Ediyor?

Bu film herkesin damak tadına uygun değil, baştan söyleyelim. “Hadi biraz kafa dağıtıp, çerezlik bir şeyler izleyeyim” diyenlerdenseniz, başka yöne bakın. Ancak,

• Western türünün tozunu yutmuş, ancak modern yorumlamalardan hoşlananlar,
• Diyalog odaklı, tiyatrovari anlatıma sahip filmlere bayılanlar,
• “Filmde bir şeyler olsun, şaşırtmacalı, bol sürprizli olsun” diyen gizem tutkunları,
• Quentin Tarantino’nun o kendine has “sayko” dünyasına girmiş olanlar kesinlikle izlemeli.

Distopik bilim kurgu değil ama “toplumsal distopyayı” küçük bir odada izlemek isteyenler için biçilmiş kaftan.

Biliyor muydunuz? (Kamera Arkası Detayları)

Film hakkında çok bilinmeyen iki ilginç detayı sizinle paylaşalım: Birincisi, filmde kullanılan Minnie’nin tuhafiyecisindeki gitar, aslında 1860’lardan kalma paha biçilemez bir antika. Sahne gereği parçalanması gerekiyordu ve çekim sırasında Jennifer Jason Leigh’in gitarı parçaladığı an, aslında onun gerçek şaşkınlığını yansıtıyor çünkü çekim ekibi ona o gitarın antika olduğunu söylememişti! İkincisi ise, film 1966’dan beri kullanılmayan 70mm Panavision lensleriyle çekildi. Tarantino, sinema tarihine bir saygı duruşunda bulunmak için o devasa kameraları zorlu hava koşullarında bizzat kullandı.

Sonuç olarak, The Hateful Eight, bir sinema ziyafetidir. Eğer hala izlemediyseniz, bir akşamınızı ayırıp o karlı dağ evine konuk olmanızı öneririm. Peki ya siz, bu “nefret dolu” ekibin hangisine daha çok sinirlendiniz? Ya da sizce o odadaki en büyük “kötü” kimdi? Yorumlar kısmında buluşalım, filmi birlikte parçalara ayıralım ve tartışalım!