Hancock 2008

Elinizde süper güçler var; gökdelenlerin arasında süzülebiliyor, mermileri göz kapağınızla durdurabiliyor ve bir balinayı okyanusun ortasına fırlatabiliyorsunuz. Ama küçük bir detay var: Ağzınız leş gibi ucuz viski kokuyor, Los Angeles halkı sizden nefret ediyor ve kurtardığınız her bina için şehre milyarlarca dolarlık tazminat davası açılıyor. İşte 2008 yılında gösterime giren ve Hollywood’un o steril, taytlı kahraman tabusunu elinin tersiyle iten yapım tam olarak bu kaostan besleniyor. Eğlenceli bir hafta sonu seyri için ne izlemeli diye düşünenlerin radarına takılan bu yapım, çizgi roman uyarlamalarının henüz altın çağını inşa ettiği dönemde çok farklı bir kulvardan karşımıza çıkmıştı.

Kabul edelim, modern sinemada kusursuz kahramanlardan Bıktık. Hepsi pırıl pırıl kostümler giyer, ahlak abidesi nutuklar atar ve günün sonunda dünyayı kurtarıp alkış toplar. Oysa karşımızdaki adam benchte sızıp kalan, evsiz sanılan ve insanlara yardım ederken bile küfür sallayan bir anti-kahraman. Eğer bu akşam televizyon karşısında zaman geçirmek için kaliteli bir film izle seçeneği arıyorsanız ve süper kahraman türünün tıkandığı noktada alternatif bir anlatı arayışındaysanız, doğru yerdesiniz. Gelin, bu patlamalı çatlamalı halk ilişkileri krizini cinefil merceğiyle masaya yatıralım.

Süper Kahraman Miti Nasıl Tepetaklak Edilir?

Hollywood sineması 2000’li yılların sonunda radikal bir dönüşümün eşiğindeydi. Marvel kendi evreninin temellerini atarken, DC tarafında Christopher Nolan gerçekçi bir Batman portresi çizmekle meşguldü. İşte tam bu geçiş döneminde vizyona giren yapım, 2008 yılı filmleri arasında bambaşka bir mizah ve aksiyon tonu yakalamayı başardı. Yönetmen Peter Berg, kamerasını kahramanlık destanlarına değil, o destanın arkasında kalan yıkıma ve kamu zararına çevirdi.

Geleneksel çizgi roman kalıplarını mizahi ve hırpani bir dille ele alan eser, kahramanlığın bir lütuf mu yoksa bir lanet mi olduğu sorusunu perperdeye taşıyor. Bir yandan yüksek bütçeli blokbuster sinemasının tüm nimetlerinden faydalanırken, diğer yandan sistemin ve medyanın insanları nasıl algıladığı üzerine sivri eleştiriler getiriyor. Günümüzde en iyi filmler listelerinde belki ilk sıralara oynamıyor ama sunduğu taze fikirlerle kendi döneminde büyük bir iz bıraktığı aşikar.

Hancock Filminin Konusu Nedir?

Hancock, Los Angeles kentinde yaşayan, ölümsüzlük ve uçma gibi tanrısal güçlere sahip ancak ciddi bir alkol problemi olan yalnız bir adamın hikayesini anlatır. Suçluları yakalarken kenti harabeye çevirdiği için halkın nefretini kazanan kahramanımız, hayatını kurtardığı halkla ilişkiler uzmanı Ray sayesinde imajını düzeltmeye karar verir. Ancak Ray’in eşi Mary ile tanışması, geçmişine ve güçlerinin kaynağına dair sarsıcı sırları ortaya çıkaracaktır.

Alkol Kokan Bir Pelerin ve Çift Tonlu Senaryo Mimarisi

Filmin en büyük gücü kuşkusuz Will Smith’in karizması ve karakterine kattığı o hüzünlü hırçınlık. Aktörün aksiyon ve drama arasındaki o ince çizgide yürüme yeteneği, karaktere hayat veriyor. Will Smith’in aktörlük kariyerindeki bu dönemi düşündüğümüzde, kendisinin Ben Efsaneyim yapımındaki yalnız adam performansıyla buradaki içsel izolasyon arasında ilginç bir bağ kurmak mümkün. İki yapımda da karakterler insanlıktan kopmuş durumda, ancak buradaki yöntem biraz daha patlamalı ve eğlenceli.

Ancak senaryo tarafına geçtiğimizde işler iki farklı renge bürünüyor. İlk yarı, tamamen bir kahramanın halkla ilişkiler kampanyası üzerinden yürüyen, temposu yüksek ve oldukça komik bir sistem eleştirisi. İkinci yarı ise aniden ton değiştirerek antik mitolojiye, kader motifine ve dramatik bir aşk hikayesine evriliyor. Bu ton değişimi birçok eleştirmen tarafından senaryonun kırılma noktası olarak görülse de, yapımı sıradan bir popcorn filmi olmaktan çıkarıp derinleştiren bir unsur olduğu da reddedilemez.

Hancock ve Mary Neden Yan Yana Gelince Güçlerini Kaybediyor?

Sinema severlerin arama motorlarında sıkça sorguladığı bu detay, filmin mitolojik altyapısına dayanmaktadır. Hikayeye göre bu varlıklar çift olarak yaratılmıştır ve birbirlerine yaklaştıkça ölümlü birer insana dönüşmektedirler. Yani hayatta kalabilmek ve güçlerini koruyabilmek için birbirlerinden uzak durmak zorundadırlar; bu durum hikayeye trajik bir romantizm katmaktadır.

Los Angeles Sokaklarında Yıkım Estetiği ve Görsel Tarz

Peter Berg’ün yönetmenlik koltuğunda oturması, filmin görsel dilini doğrudan etkilemiş. El kamerası kullanımı, hızlı odaklamalar ve belgesel vari çekim teknikleri, havada süzülen bir adamı izlerken bile garip bir gerçekçilik hissi yaratıyor. Şehrin ortasına saplanan balinalar, yere çakılan trenler ve yıkılan gökdelenler, aksiyon sahnelerine ciddi bir dinamizm kazandırıyor.

Görsel efektler 2000’lerin sonu için oldukça başarılı sayılırken, dönemin Wanted gibi abartılı aksiyon diliyle de paralellik gösteriyor. O dönemin stilize aksiyon anlayışı, burada karakterin umursamazlığıyla birleştiğinde ortaya seyir zevki yüksek bir görsel şölen çıkarıyor. Ses tasarımı ve müziklerin sahnelerle uyumu da bu kaos atmosferini güçlendiren detaylar arasında.

Bu İki Farklı Filmin Birleşimi Nasıl Bir Sonuç Verdi?

Yapımı objektif bir teraziye koyduğumuzda, elinizde birbiriyle yarışan iki harika fikir olduğunu görüyorsunuz. İlk yarıdaki kara mizah ne kadar deneysel ve cesursa, ikinci yarıdaki trajik kader anlatısı bir o kadar geleneksel. Yine de bu durum filmi sıkıcı kılmıyor; aksine sinema tarihinin en ilginç yapım süreçlerinden birinin çıktısı olarak okunmasını sağlıyor.

Eğer hafta sonu maratonunuz için arkadaş ortamında film tavsiye listesi hazırlıyorsanız, bu yapımı felsefi derinliği olan dramatik bir başyapıt olarak değil, Hollywood sistemine göz kırpan eğlenceli bir çerezlik olarak eklemelisiniz. Çünkü filmin vadettiği şey hiçbir zaman ağır bir sanat sineması olmadı.

Karakterler Arasındaki Kimya ve Oyunculuk Performansları

• Will Smith (John Hancock): Depresif, hırçın ve alkolik bir kahramanı oynarken bile izleyiciye kendini sevdirmeyi başarıyor. Karakterin içindeki o kırılgan çocuk hissini seyirciye geçirme konusunda muazzam bir iş çıkarıyor.
• Charlize Theron (Mary Embrey): Filmin sürpriz yumurtası. İlk başta sıradan bir ev kadını gibi görünen ama hikayenin gidişatını değiştiren aksiyon sahnelerindeki gücüyle büyüleyen bir performans.
• Jason Bateman (Ray Embrey): Dünyayı daha iyi bir yer yapabileceğine inanan saf ve idealist halkla ilişkiler uzmanı rolüne mükemmel uyum sağlamış. Hancock’ın sertliğini dengeleyen mizahi bir unsur.

Sokakların Kural Tanımaz Kahramanı: Artılar ve Eksiler

Her yapımda olduğu gibi bu yapımın da şapka çıkarılacak yönleri ve keşke olmasaydı dedirten kusurları mevcut. İncelememizi objektif kılmak adına bu detayları listeleyelim:

Yapımın Sınıfı Geçtiği Alanlar

• Süper kahraman türüne getirdiği yenilikçi ve hırpani bakış açısı.
• Will Smith, Charlize Theron ve Jason Bateman arasındaki harika oyuncu uyumu.
• İlk yarıdaki mizah temposu ve toplumsal imaj eleştirisi.
• Dönemine göre oldukça başarılı görsel efektler ve aksiyon koreografileri.

Sınıfta Kaldığı Zayıf Noktalar

• Senaryonun ortasında yaşanan ani ve sert ton değişimi.
• İkinci yarıdaki mitolojik geçmişin biraz aceleye getirilmiş hissettirmesi.
• Yan kötü karakterlerin son derece zayıf ve derinliksiz kalması.

Bu Alkol Kokulu Anti-Kahraman Hikayesi Kimlerin Tabağına Göre?

Klasik, steril ve herkesi kurtaran kahraman hikayelerinden gına geldiyse bu film tam sizlik. Çizgi roman uyarlamalarını seven ancak farklı bir şeyler arayan aksiyon tutkunları, popcorn sinemasından keyif alanlar ve Will Smith’in 90’lar ile 2000’lerdeki o ikonik Siyah Giyen Adamlar tarzı karizmasını özleyenler bu yapımda aradığını bulacaktır.

Öte yandan, tutarlı ve baştan sona aynı tonda ilerleyen bir senaryo arayanlar, karanlık ve ağır bir Christopher Nolan draması beklentisinde olanlar bu yapımdan biraz hayal kırıklığıyla ayrılabilir. Film, ne tam bir komedi ne de tam bir dram olmayı seçtiği için ikisinin arasında bir dengede duruyor.

Kamera Arkasında Neler Oldu? Unutulmaz Bir Film Triviası

Filmin senaryosu aslında 1996 yılında “Tonight, He Comes” adıyla yazılmıştı ve tam 12 yıl boyunca Hollywood’un “çekilemeyen senaryolar” listesinde bekledi. Orijinal senaryo çok daha karanlık, sert ve R-Rated (18+) bir tona sahipti. Ancak stüdyo, filmi geniş kitlelere ulaştırabilmek için tonunu yumuşattı ve PG-13 seviyesine çekti. Yapımın arkasındaki bu uzun ve sancılı süreç, filmin neden iki farklı tona sahip olduğunu net bir şekilde açıklıyor.

Son Düdük: Zamanın Testinden Geçebildi mi?

Yapım, vizyona girmesinin üzerinden yıllar geçmesine rağmen tazeliğini koruyan, türünün ilk eğlenceli örneklerinden biri. Bugün Marvel’ın Deadpool’u veya Amazon’un The Boys dizisi anti-kahraman konseptini zirveye taşımış olabilir; ancak 2008 yılında bu cesareti gösterip büyük bütçeyle riske giren ilk işlerden biri buydu. Will Smith’in Ben Robot dönemindeki o bilim kurgu ve aksiyon hakimiyeti, burada farklı bir komedi sosuyla yeniden karşımıza çıkıyor.

Açıkçası mükemmel bir film değil, ancak izlerken bir an bile sıkmayacak kadar dinamik. Eğer hala izlemediyseniz veya uzun zaman önce izleyip unuttuysanız, bir şans vermenizi öneririm. Şimdiden keyifli seyirler!

Peki ya siz ne düşünüyorsunuz? Hancock gerçekten harcanmış bir potansiyel miydi, yoksa dönemine göre devrimsel bir anti-kahraman mı? İkinci bir devam filmi çekilseydi izler miydiniz? Yorumlarda buluşalım, fikirlerinizi paylaşmayı unutmayın!