Guillermo del Toro’s Cabinet of Curiosities 2022

Karanlık bir odada, tozlu ahşap oymaların arasından süzülen tekinsiz bir fısıltı duyduğunuzda ne yaparsınız? Guillermo del Toro elinizden tutup sizi o tekinsiz dolabın gizli çekmecelerine davet ettiğinde arkanıza bakmadan kaçmak yerine o çekmeceleri tek tek kurcalamak istersiniz. İşte Guillermo del Toro’s Cabinet of Curiosities tam olarak bu hastalıklı merak duygusundan beslenen, gotik zarafetle saf dehşeti aynı potada eriten olağanüstü bir antoloji.

Televizyon dünyasında her bölümü bambaşka bir kabusa açılan işler bulmak zordur; genelde antolojiler birkaç parlak bölümün ardından hızla irtifa kaybeder. Ancak Meksikalı ustanın bizzat küratörlüğünü üstlendiği bu koleksiyon, modern korku sinemasının en nev-i şahsına münhasır yönetmenlerini bir araya getirerek sıradan bir korku dizisi tavsiyesi olmanın çok ötesine geçiyor. Eğer bu gece ekran karşısına geçip kendinize ne izlemeli diye soruyorsanız, bu kabus çekmecesinin kapağını aralamanın tam sırası.

Guillermo del Toro’s Cabinet of Curiosities Konusu Nedir?

Guillermo del Toro’s Cabinet of Curiosities konusu itibarıyla tek bir ana hikayeye bağlı kalmayan, sekiz bağımsız bölümden oluşan tematik bir korku antolojisidir. Dizide gotik perili evlerden Lovecraftian kozmik dehşete, beden deformasyonundan 80’ler tarzı tekinsiz uzaylı parazitlere kadar korku türünün farklı alt janrları usta yönetmenlerin vizyonuyla işlenir.

Her bölümün başında bizzat Guillermo del Toro, tıpkı efsanevi The Twilight Zone serisindeki Rod Serling gibi şık takım elbisesiyle ekranda beliriyor. Elindeki minyatür bir nesneyle bize anlatacağı hikayenin felsefi ve tekinsiz ipuçlarını veriyor, ardından bizi o yönetmenin zihnindeki karanlık labirente fırlatıyor. Kimi hikaye H.P. Lovecraft’ın klasik metinlerine sadık kalırken, kimisi Henry Kuttner’ın mezar hırsızlığı öyküsünü klostrofobik bir fare istilasına çeviriyor.

Seride ortak bir anlatı omurgası yok gibi görünse de tüm bölümler insan doğasının açgözlülük, kibir, yas ve takıntı gibi ölümcül zaaflarını mercek altına alıyor. Karakterler canavarlarla karşılaşmadan çok önce kendi içlerindeki çürümeyle yüzleşmek zorunda kalıyor; bu da diziyi salt bir canavar gösterisi olmaktan çıkarıp derinlikli bir psikolojik gerilim seviyesine taşıyor.

Gotik Zarafet ile Kozmik Dehşetin Çarpışması

Dizinin en büyük kozu, görsel dilinin televizyon standartlarının çok üzerinde bir sinematik özen barındırması. del Toro’nun kendi sinemasından alıştığımız o barok renk paletleri, sarı-yeşil hastalıklı tonlar ve gölgelerle dans eden ışıklandırma tasarımı her bölümde hissediliyor. Yapım, CGI efektlerin kolaycılığına kaçmak yerine protez makyaj ve pratik efektlerin dokunsal dehşetini sonuna kadar kullanıyor.

Özellikle Vincenzo Natali’nin yönettiği “Graveyard Rats” (Mezarlık Sıçanları) bölümü, klostrofobiyi adeta fiziksel bir acıya dönüştürüyor. Yer altındaki daracık tünellerde ilerleyen mezar soyguncusunun çaresizliğini izlerken nefesinizin daraldığını hissediyorsunuz. Yönetmenin gerilim yaratmadaki bu mekansal ustalığı, akıllara kült bilim kurgu klasiği Küp filmindeki o amansız kapana kısılmışlık hissini getiriyor.

Öte yandan Guillermo Navarro’nun yönettiği “Lot 36” bölümü, ırkçılık ve açgözlülük temalarını bir depo kiralama mezatı üzerinden şeytani bir boyuta taşıyor. Dizideki atmosferik çeşitlilik, gotik edebiyat tutkunlarını mest ederken kozmik korkunun o tarifsiz delirme eşiğini de hakkıyla yansıtıyor. Hikayeler aceleye getirilmiyor; yavaş yavaş içinize işleyen tekinsiz bir ritimle tırmanıyor.

Bölüm Bölüm Yönetmen İmzaları: Kim Parlıyor, Kim Sınıfta Kalıyor?

Bir antolojinin doğası gereği tüm bölümlerin aynı kalibrede olmasını beklemek haksızlık olur. Sekiz bölümlük bu galeride sinema tarihine geçecek görsel şiirler de var, potansiyelini tam olarak dolduramayan sönük denemeler de. Diziye dair detaylı inceleme yaparken bu dalgalanmaları açıkça masaya yatırmak gerekiyor.

Öne Çıkan Başyapıtlar: The Autopsy ve The Viewing

David Prior imzalı “The Autopsy”, dizinin tartışmasız en kusursuz ve en sarsıcı bölümü. Küçük bir madenci kasabasında gerçekleşen gizemli bir patlamanın ardından morga getirilen cesetleri inceleyen kıdemli bir patoloğun yaşadıklarını anlatan bu bölüm, adeta tek mekanlık bir gerilim dersi veriyor. F. Murray Abraham’ın olağanüstü oyunculuğuyla devleşen bu sekans, tıpkı unutulmaz gerilim klasiği Yedi gibi soğukkanlı ve acımasız bir tempoda ilerliyor.

Panos Cosmatos’un yönettiği “The Viewing” ise safkan bir 1979 yılı saykodelik kabusu. Peter Weller’ın başını çektiği elit bir grubun ultra zengin bir koleksiyoncunun fütüristik malikanesinde toplanıp uyuşturucu ve viski eşliğinde uzaydan gelen gizemli bir meteoru incelemesini konu alıyor. Bölüm, synthwave müzikleri, grenli renkleri ve aniden patlak veren kan banyosuyla tam bir görsel ayin sunuyor.

Beklentinin Altında Kalanlar: Dreams in the Witch House

Catherine Hardwicke’in yönettiği ve Rupert Grint’in başrolde olduğu “Dreams in the Witch House”, Lovecraft’ın en tekinsiz öykülerinden birini uyarlamasına rağmen ne yazık ki dizinin en zayıf halkası. Hikaye, atmosferik bir kozmik korku olmak yerine fazla teatral ve zaman zaman çocuksu bir fantezi filmine dönüşüyor. İnsan başlı fare Brown Jenkin gibi dehşetengiz bir figür bile CGI hataları yüzünden ciddiyetini kaybediyor.

Kabinedeki Işıklar ve Gölgeler

Bu zengin antolojiyi objektif bir teraziye koyduğumuzda karşımıza çıkan artılar ve eksiler oldukça belirgin:

• Pratik Efektlerin Zaferi: Dijital efekt cümbüşü yerine gerçekçi protez makyajlar, balmumu heykeller ve canavar tasarımları türe duyulan saygıyı kanıtlıyor.
• Usta Yönetmen Kadrosu: Her bölümün arkasında vizyonu olan, tür sinemasına yön vermiş isimlerin bulunması anlatım zenginliği yaratıyor.
• Kusursuz Prodüksiyon ve Dönem Tasarımı: 1900’lerin başından 1970’lerin sonuna kadar uzanan dönem dekorları, kostümler ve renk paletleri kusursuz bir sinematografi sunuyor.
• Ritim Dalgalanmaları: Sekiz bölümün kalitesi maalesef eşit değil; bazı bölümler başyapıt düzeyindeyken bazıları vasat bir televizyon filmi havasından kurtulamıyor.
• Lovecraft Uyarlamalarındaki Aksaklıklar: Kozmik dehşetin görselleştirilmesi her zaman kolay olmuyor; serideki iki Lovecraft uyarlaması da atmosferik olarak orijinal metinlerin ağırlığını tam karşılayamıyor.

Bu Kabineyi Kimler Ziyaret Etmeli?

Eğer gotik edebiyatı, tekinsiz malikaneleri, eski kitap sayfalarının arasından çıkan lanetleri ve beden deformasyonuna dayalı gerilimleri seviyorsanız bu koleksiyon sizin için biçilmiş kaftan. Özellikle zihni zorlayan, seyirciye her şeyi hap gibi vermeyen yapımlardan hoşlananlar ve sinematografiye önem veren sinefiller ekrandan gözünü alamayacaktır.

Buna karşılık, anlık ses patlamalarına (jump scare) dayalı çerezlik korku filmleri arayanlar, yüksek tempolu slasher tutkunları veya lineer, tek parça bir dizi izlemek isteyenler bu serinin ağır temposundan ve felsefi alt metinlerinden çabuk sıkılabilir. Derin psikolojik çatışmalar yerine bol aksiyon bekleyenlerin aradığı yapım kesinlikle bu değil.

Dolabın Gizli Çekmecesi: Yapım Hakkında İlginç Detaylar

Dizinin yapım aşamasına dair pek bilinmeyen birkaç lezzetli detay, Guillermo del Toro’nun bu projeye ne kadar kişisel bir tutkuyla yaklaştığını gösteriyor:

• Bölümlerin başında bizzat gördüğümüz devasa oymalı dolap, del Toro’nun kendi evindeki efsanevi “Bleak House” koleksiyonundan esinlenilerek özel olarak tasarlandı ve tamamen el işçiliğiyle üretildi.
• “The Murmuring” (Uğultu) bölümünün yönetmeni Jennifer Kent, The Babadook ile yakaladığı başarıdan sonra del Toro’nun bizzat yazdığı orijinal bir kısa öyküyü senaryolaştırma hakkı kazanan tek isim oldu.
• “The Viewing” bölümündeki synthesizer ağırlıklı efsanevi müzikler, elektronik müziğin dahi isimlerinden Daniel Lopatin (Oneohtrix Point Never) tarafından bestelendi.

Tekinsiz Koridorlardan Çıkış

Korku türünün genellikle birbirini tekrarlayan klişelerle boğuştuğu bu dönemde, böylesi iddialı bir antolojiyle karşılaşmak türün hayranları için adeta bir çölde vaha etkisi yaratıyor. Guillermo Navarro’dan Vincenzo Natali’ye kadar uzanan bu vizyoner yönetmenler geçidi, ekran başında kaliteli gerilim arayanlara görsel bir ziyafet vadediyor. del Toro’nun dehşet saçan estetik zevkini seviyorsanız, yönetmenin Akademi ödüllü fantezi draması Suyun Sesi filmine de mutlaka göz atmalısınız.

Peki, Guillermo del Toro’s Cabinet of Curiosities çekmecelerini kurcalarken sizi en çok hangi bölüm uykusuz bıraktı? “The Autopsy”nin soğuk morg masası mı, yoksa “The Viewing”in akıl almaz saykodelik finali mi? Aşağıdaki yorumlar kısmında favori bölümünüzü ve kabustan sağ çıkıp çıkamadığınızı bizimle paylaşmayı unutmayın!