Mezarına Tüküreceğim

Bazı filmler vardır, izledikten sonra mutfağa gidip bir bardak soğuk su içerek “Ben az önce ne yaşadım?” diye tavana bakmanıza neden olur. İşte 2010 yapımı Mezarına Tüküreceğim (I Spit on Your Grave) tam da böyle bir deneyim. Saf, damıtılmış bir öfkenin ve adaletin en ilkel halinin perdeye yansıması. Eğer akşamüstü çayınızı yudumlarken “şöyle kafa dağıtmalık, tatlı bir şeyler izleyeyim” diyorsanız, hemen bu sayfayı kapatın ve gidin bir animasyon açın. Çünkü bu film, sinir uçlarınıza dokunmakla kalmıyor, onları nazikçe alıp bir çuvaldızla çekiyor.

İntikamın Soğuk Değil, Kızgın Bir Tabak Olduğu Film

Steven R. Monroe’nun yönetmen koltuğunda oturduğu bu yapım, 1978 tarihli aynı isimli orijinal filmin yeniden çevrimi. 2010 yılı filmleri arasında şüphesiz en çok tartışılan, en çok “yok artık” dedirten ve sinema otoritelerini ikiye bölen işlerden biri. Hikaye klasik bir başlangıca sahip: Şehirden uzaklaşmak, ilham bulmak ve huzur arayan bir yazarın, kırsalın karanlık yüzüyle tanışması. Ancak buradaki kırsal, huzur yerine cehennemin bir şubesini sunuyor.

Film, izleyiciyi bir karakterin kırılma noktasına kadar sabırla taşıyor. Birçoğumuzun sinir harbi temalı yapımlarda aradığı “katarsis” duygusu burada öyle sert bir şekilde işleniyor ki, vicdanınızla nefretiniz arasında bir savaş veriyorsunuz. İntikamın etik sınırı nerede biter ve canavara dönüşmeden o sınırı nasıl korursunuz? Film boyunca kendinize bu soruyu soracaksınız.

Atmosferik Bir Rahatsızlık: Görsel ve İşitsel Seçimler

Gerilim sinemasının köşe taşlarından biri olan Zindan Adası gibi atmosferik yapımlarda olduğu gibi bu filmde de görsel anlatım ön planda. Kamera açıları, sizi o küçük kulübenin içine hapsediyor. Adeta karakterle birlikte siz de nefes alıp veriyorsunuz. Yönetmen Monroe, izleyicinin üzerine baskı kurmayı çok iyi biliyor. Müzik kullanımı ise tam bir sinir harbi, bazen sadece doğanın sesi, bazen de kulakları tırmalayan, ritmi bozulan notalar. İzlerken kendinizi huzursuz hissetmeniz yönetmenin istediği tek şey. Eğer karanlık atmosferleri seviyorsanız Koku: Bir Katilin Hikayesi ile benzer bir tekinsizlik arayışına girebilirsiniz.

Neden İzlemelisiniz?

Eğer türün hayranıysanız, bu film türün temel taşlarından biridir. Oyuncu Sarah Butler, karakterin geçirdiği o radikal değişimi o kadar iyi yansıtıyor ki, filmin finaline geldiğinizde artık karşınızda başlangıçtaki o ürkek yazarın olmadığını, çelik gibi bir iradeye sahip bir cellat olduğunu iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Başka bir intikam klasiği olan Leon: Sevginin Gücü filmindeki gibi karakter dönüşümlerini seviyorsanız, bu film de ilginizi çekecektir.

Filmi İzlemeden Önce Bilmeniz Gerekenler

• Oyunculuk: Sarah Butler, rolüne öyle odaklanmış ki, çoğu sahnede çekim ekibinin bile yutkunmakta zorlandığı söyleniyor.
• Atmosfer: İzole edilmiş bir mekanın klostrofobik etkisi, filmin en büyük kozu.
• Zayıf Yanları: Senaryonun bazı kısımları türün klişelerine fazlasıyla yaslanıyor ve bazı karakter derinlikleri intikam uğruna biraz harcanmış.
• Puan/Etki: Klasik bir eleştirmen puanı almaktan ziyade, “izleyiciyi çarpma” konusunda tam puan alan bir kült yapımdır.

İlgi Çekici Bilgiler

Hakkında az bilinen bir detay olarak, filmin çekimleri sırasında mekanın doğal ortamı o kadar ıssız seçilmiş ki, ekip akşamları otele dönerken gerçekten gergin hissediyormuş. Ayrıca, başrol oyuncusu Butler, filmdeki fiziksel ve duygusal zorluklar nedeniyle çekimlerden sonra bir süre oyunculuğa ara vermeyi düşünecek kadar yoğun bir psikolojik süreç yaşamış.

Bu Film Kimlere Hitap Ediyor?

Çünkü “kurbanın cellada dönüştüğü” intikam hikayelerini seviyorsanız, başka hiçbir yapım bu kadar çiğ ve doğrudan bir cevap sunamaz. Ancak kalp rahatsızlığı olanlar, şiddet görüntülerine karşı hassas olanlar veya “biraz da gülelim” diyenler kesinlikle uzak durmalı. Distopik ya da karanlık psikolojik gerilim sevenlerin ise listesinde mutlaka bulunması gereken bir eser.

Sonuç: İntikam Soğuk Yenen Bir Yemek Değildir

Mezarına Tüküreceğim, izleyicisine konfor alanı sunmayan, sizi koltuğunuzda huzursuzca kıpırdanmaya zorlayan, sinir bozucu derecede başarılı bir yapım. Sinemanın sadece eğlence değil, bazen bir tokat etkisi olduğunu hatırlatıyor. Peki, sizce intikamın sınırı gerçekten var mı? Yoksa adalet, sadece onu kendi ellerinle inşa ettiğinde mi gerçek? Filmi izlediyseniz ya da izlemeyi düşünüyorsanız, düşüncelerinizi aşağıya bırakın. Sizin o “adalet” anlayışınızın sınırları nereye kadar uzanıyor? Yorumlarda buluşalım, biraz üzerine tartışalım.