Tam Gaz (Baby Driver) 2017

Kulağınızda hiç durmayan o keskin, gıcık çınlamayı bastırmak için hayatınızı 120 desibellik bir çalma listesine teslim ettiğinizi düşünün. Üstüne bir de banka soyan azılı suçluların direksiyon hakimi olduğunuzu ekleyin. İşte İngiliz sinemasının kurgu dâhisi Edgar Wright, 2017 yılında karşımıza öyle bir yapımla çıktı ki sinema salonundaki herkesin nabzını doğrudan filmin soundtrack ritmine bağladı.

Sıradan bir kaçış öyküsü izleyeceğini sanan biletli seyirciler, 113 dakika boyunca motor sesiyle senkronize olmuş devasa bir müzikal-aksiyon kasırgasının ortasında kaldı.

Direksiyonda vakit kaybetmeden gaza basalım: Tam Gaz (Baby Driver), sadece gaza basıp polis arabalarından kaçan adamların filmi değil, kurgu odasında bir cerrah titizliğiyle biçilmiş, her silah patlamasının bir davul vuruşuna denk geldiği katıksız bir görsel-işitsel şölen. Eğer hafta sonu için film önerisi arıyorsanız ve bünyeniz klişe kovalamaca sahnelerinden bıktıysa, aradığınız durak tam olarak burası olabilir.

Ritimle Kaçan Bir Sürücünün Hikayesi: Tam Gaz Konusu

Tam Gaz (Baby Driver), çocukluk yıllarında geçirdiği trajik bir trafik kazası sebebiyle kulağında sürekli kesintisiz bir çınlama (tinnitus) kalan Baby adındaki dahi bir kaçış sürücüsünün öyküsünü konu alır.

Çınlamayı bastırmak için sürekli kulaklıkla müzik dinleyen Baby, suç lideri Doc’a olan geçmiş borcunu ödemek için tehlikeli soygun ekiplerine direksiyon sallar. Aşka düşüp bu karanlık dünyadan temiz bir sayfa açarak ayrılmak istediğinde ise kendisini çok daha ölümcül bir cenderenin içinde bulur.

Görünürde hikaye oldukça yalın, hatta geleneksel bir soygun anlatısı gibi durabilir. Ancak filmi katmanlı kılan şey, bu yalın anlatının sunuluş biçimi. Baby, suç dünyasının ortasında var olmaya çalışan ama o dünyaya ait olmayan masum bir figürdür.

Borcunu ödeyip garson kız Debora ile belirsiz bir geleceğe doğru sürmek isterken, etrafını saran psikopatların, vahşi soygunların ve acımasız kuralların arasında sıkışıp kalır. Suç dünyası ona asla “tamam, gidebilirsin” demez, her “son iş”, arkasından daha büyük bir kaosu sürükler.

Müzikle Direksiyon Sallayan Bir Yönetmen: Edgar Wright Sineması ve Ritim Terapisi

Bir filmin senaryosu yazılmadan önce tüm soundtrack albümünün belirlendiğini kaç kez duydunuz? Edgar Wright, bu projeyi kafasında tasarlarken tam olarak bunu yaptı. Filmin senaryosu, müzik parçalarının süresine ve ritmine göre kaleme alındı. Bu da izleyiciye sadece bir aksiyon izletmiyor, aksiyonun bizzat müziğin ritmiyle dans ettiği devasa bir koreografi sunuyor.

Sinema tarihinde arabalı kovalamaca sahneleri denince akla gelen ikonik örnekler vardır. Ancak bu yapımda izlediğimiz otomobil sahneleri, alıştığımız aksiyon kalıplarını altüst ediyor.

Arabanın vites değiştirmesi, sileceklerin camı silmesi, kapıların çarpan sesi ve hatta çatışma anındaki silah patlamaları bile arka planda çalan şarkının temposuna (BPM) kusursuzca oturuyor. Kurgu masasında yakalanan bu inanılmaz senkronizasyon, filme saf bir dinamizm kazandırırken seyircinin odaklanmasını da zirvede tutuyor.

Tinnitus Kulağında Ritim Kanında: Baby Karakterinin Derinlik Analizi

Ansel Elgort tarafından canlandırılan Baby karakteri, Hollywood’un alıştığı Maço, sert ve küfürbaz sürücü profiline taban tabana zıt. O, içten gelen bir travmayı müzikle tedavi etmeye çalışan, dünyayla iletişimini çaldığı kasetler ve iPod’lar üzerinden kuran sessiz bir dahi.

Kulağındaki çınlama (tinnitus) sinema sektöründe genellikle dramatik bir engel veya geçici bir patlama efekti olarak kullanılırken, burada filmin ana motoru, tüm atmosferin orkestra şefi haline geliyor.

Baby’nin cebinde taşıdığı farklı renkteki iPod’lar sadece müzik çalmaz, onun ruh hallerini, kaçış planlarını ve insanlarla kurduğu mesafeyi temsil eder. Müzik durduğunda Baby’nin dünyası karmaşaya teslim olur, müzik başladığında ise o artık bir sürücüden ziyade tuvaline fırça darbeleri vuran bir sanatçıya dönüşür.

Eti Senin Kemiği Benim Suç Şebekesi: Oyuncu Kadrosu ve Karakter Dinamikleri

Bir soygun filminin kaderini, o soygunu yapan çetenin tehlike dozajı belirler. Yapım, bu konuda izleyiciye muazzam bir karakter paleti sunuyor. Her biri kendi içinde patlamaya hazır birer dinamit olan bu kadro, filmin gerilim tansiyonunu bir an olsun düşürmüyor.

• Kevin Spacey (Doc): Soğukkanlı, planlı, Baby’ye karşı korumacı ama bir o kadar da acımasız bir çete lideri. Sahnelerdeki otoritesiyle ortalığı buz kestirmeyi başarıyor.
• Jamie Foxx (Bats): Filmin tam anlamıyla “sayko” kanadı. Güvensiz, paranoyak ve şiddetten beslenen Bats karakteri, her göründüğü sahnede izleyiciye “şimdi bir felaket kopacak” hissini sonuna kadar yaşatıyor.
• Jon Hamm (Buddy) & Eiza González (Darling): Suç dünyasının Bonnie ve Clyde versiyonu. Şık, havalı ama tehlike çanları çaldığında gözü hiçbir şeyi görmeyen bir çift. Özellikle Buddy’nin film ilerledikçe yaşadığı karakter dönüşümü takdire şayan.
• Lily James (Debora): Baby’nin karanlık tünelin sonundaki ışığı. Garson kız Debora, sadeliği ve romantik kaçış arzusuyla Baby’nin insani yönünü ayakta tutan ana çapa.

Çetenin içindeki bu dengesiz yapı, her an bir iç hesaplaşmanın patlak verebileceği hissini diri tutuyor. Tempolu soygun sahnelerinden hoşlananlar için film, Guy Ritchie’nin efsanevi Kapışma tarzı suç filmlerindeki o karmaşık ve tekinsiz havayı daha modern ve müzikal bir tonda yeniden üretiyor.

Tam Gaz Filmini Farklı Kılan Detay: Gerçek Efektler ve Sıfır Yeşil Ekran Kolaycılığı

Günümüz Hollywood yapımlarının en büyük hastalığı olan aşırı CGI (bilgisayar üretimli görsel) kullanımı, bu filmin yanından bile geçmemiş. Edgar Wright, sahnelerin büyük çoğunluğunda gerçek arabalar, gerçek dublörler ve kapatılmış gerçek Atlanta caddeleri kullandı.

Bu tercih, sahnelerdeki ağırlığı, ivmeyi ve tehlike hissini ekrandan doğrudan izleyiciye geçiriyor. Arabaların gerçek anlamda kaydığını, lastiklerin yandığını ve metalin metale çarptığı o sert anları hissetmek, yapımı sıradan bir popcorn filmi olmaktan çıkarıp saf bir sinema tecrübesine dönüştürüyor. Fizik kurallarını tamamen hiçe sayan süper kahraman filmlerinden sıkılanlar için bu gerçekçilik dozu adeta bir ilaç niteliğinde.

Ses Duvarını Aşanlar ve Ritim Kaçıranlar: Filmin Artıları ve Eksileri

Objektif bir eleştirmen olarak eğriye eğri, doğruya doğru demek boynumuzun borcu. Yapımın parıldayan yönleri kadar, nazar boncuğu kabilinden zayıf kaldığı noktalar da var.

Melodiyle Uyumlu En Başarılı Unsurlar

• Kusursuz Kurgu ve Ritim: Müzik ile aksiyonun dünyada eşine az rastlanır türden milimetrik senkronizasyonu.
• Pratik Efektler: Yeşil ekran kolaycılığına kaçılmadan çekilmiş, yüksek tansiyonlu gerçekçi sürüş sahneleri.
• Ikonik Soundtrack Albümü: Rock’tan Soul’a, Jazz’dan Hip-Hop’a uzanan harika bir müzik seçkisi.
• Güçlü Oyunculuk Performansları: Özellikle Jamie Foxx ve Jon Hamm’in filmin ikinci yarısındaki yüksek performansları.

Senaryoda Ritmi Bozan Detaylar

• Klasikleşmiş Aşk Hikayesi: Baby ve Debora arasındaki romantik ilişki, aksiyonun yanında biraz yüzeysel ve hızlı gelişiyor.
• İkinci Yarıdaki Ton Değişimi: Filmin ilk yarısındaki o ritmik ve eğlenceli hava, son çeyrekte yerini daha karanlık ve standart bir intikam gerilimine bırakıyor.

Melodinin Arkasındaki Sırlar: Yapım Hakkında İlginç Detaylar

Sinema tutkunlarının bayıldığı, arkadaş ortamında satmalık birkaç ilgi çekici kamera arkası bilgisini buraya bırakalım:

Ansel Elgort, filmdeki kaçış sahnelerinde inandırıcılığı artırmak için çekimlerden önce aylarca profesyonel stunt sürücülerinden ileri sürüş ve “drift” teknikleri dersi aldı. Ayrıca Baby karakterinin işitme engelli koruyucu babasıyla iletişim kurduğu sahneler için işaret dilini sıfırdan öğrendi.

Ayrıca filmin açılışındaki “Harlem Shuffle” şarkısı eşliğinde kahve almaya gidilen o meşhur tek plan (long take) sahnesinde, sokaktaki grafitiler, tabelalar ve duvar yazıları tam olarak şarkı sözlerinin geçtiği saniyelerde arka planda beliriyor. Edgar Wright bu sahneyi tam 28 kez baştan çekmek zorunda kalmıştı!

Bu Ritmik Serüven Hangi Sinemaseverlerin Radarına Girmeli?

Eğer “Benim için müziğin ritmi, senaryonun matematiği kadar önemlidir” diyenlerdenseniz, bu yapım sizin için bir başyapıt niteliğinde. Sadece otomobil tutkunları değil, iyi kurgudan, yenilikçi yönetmenlik dokunuşlarından ve tempo düşürmeyen yapımlardan hoşlanan herkes bu filmde kendine göre bir şey bulacaktır.

Sürekli yüksek vites gitmek isteyen, ekran karşısında vakit geçirirken adrenalin dozunu maksimumda hissetmeyi hedefleyen izleyiciler kaçırmamalı. Tarz olarak silah seslerinin müzikle bütünleştiği aksiyon mantığını seviyorsanız, kült mertebesine ulaşmış Hepsini Vur gibi cesur denemelerin izinden gittiğini söyleyebiliriz.

Peki bu yapımı ne zaman izlemeli? Cuma akşamı haftanın yorgunluğunu üzerinizden atmak istediğinizde, kulaklığınızı takıp sesi biraz fazla açarak izlemek en ideal tercih olacaktır. En iyi filmler listenize girmese bile, sunduğu saf eğlence ve teknik işçilikle kesinlikle izlediğinize pişman etmeyecek bir 2017 yılı filmleri temsilcisi.

Baby Driver Hakkında Sizin Görüşleriniz Neler?

Edgar Wright’ın bu ritmik şaheseri hakkında sizin düşünceleriniz neler? Baby’nin kaçış manevraları mı sizi daha çok etkiledi, yoksa sahnelerin şarkılarla olan o kusursuz uyumu mu?

Filmi izlediyseniz en sevdiğiniz sahneyi veya soundtrack albümündeki favori parçanızı aşağıya yorum olarak bırakmayı unutmayın. Karşılaşacağımız bir sonraki keskin virajda görüşmek üzere, gaza basmaya devam edin!