Süleyman’ın Hikayesi (L'Histoire de Souleymane) 2024

Paris denilince aklınıza Eyfel Kulesi’nin altında croissant kemiren, elinde şarabıyla aşıklar şehrinin tadını çıkaran romantik çiftler geliyorsa, arkana yaslan ve o pembe gözlükleri yavaşça yere bırak.

2024 yapımı Süleyman’ın Hikayesi (L’Histoire de Souleymane), o ışıl ışıl Paris kartpostallarını alıyor, sert bir hamleyle buruşturup çöpe atıyor.

Pedalların hiç durmadığı, zamanın adeta bir cellat gibi ensenizde boza pişirdiği ve bir mültecinin sığınma talebi mülakatına sadece iki gün kala hayatta kalma mücadelesi verdiği nefes kesici bir sokak maratonuna davetlisiniz.

Yönetmen Boris Lojkine, sosyal sorumluluk belgeseli tadında başlayabilecek bir konuyu alıp, nabzınızı 180’e fırlatacak bir tempo ile safkan bir şehir gerilimine dönüştürmüş.

Eline geçen her fırsatta izleyiciyi empati bataklığına çekmeden, ajitasyon yapmadan sadece katı ve çıplak gerçeği suratımıza tokat gibi çarpıyor. Eğer bu yıl ne izlemeli diye düşünüyorsanız ve sinemada karton karakterlerden sıkıldıysanız, doğru adrestesiniz.

Fransız Sinemasının Vicdan Azabı: Süleyman’ın Hikayesi Neden Ezber Bozuyor?

Birçoğumuz yemek siparişi uygulamasına tıklarız ve 20 dakika sonra kapımıza gelen kuryenin o yemeği hangi iklim koşullarında, hangi bürokratik cehennemlerden geçerek getirdiğini saniyelik bile düşünmeyiz. İşte film, tam olarak bu kör noktaya kamerasını zoom yapıyor.

Gine’den Fransa’ya kaçak yollarla gelmiş olan Süleyman, Paris sokaklarında başkası adına kiralanmış bir hesapla yemek kuryeliği yapmaktadır. Ancak asıl büyük sınavı trafikte değil, iki gün sonra gireceği OFPRA (Sığınma ve Mülteci Koruma Ofisi) mülakatındadır.

Sığınma hakkı elde edebilmek için siyasi baskı gördüğüne dair uydurma bir hikayeyi ezberlemek zorundadır. Ancak sorun şu ki, kendi gerçekliğini satıp başkasının yalanını satın almaya çalışan bir adamın, o iki gün içinde ne bir ders çalışacak vakti vardır ne de kafasını toplayacak dinginliği.

Yönetmen Boris Lojkine, kamerayı Süleyman’ın bisikletinin gidonuna monte etmişçesine bizi o koşturmacanın içine fırlatıyor. Sert, hırpalayıcı ve tamamen organik bir sinema diliyle karşı karşıyayız.

Süleyman’ın Hikayesi Gerçek Bir Yaşam Öyküsü mü?

Süleyman’ın Hikayesi birebir tek bir kişinin biyografisi değildir, ancak Paris sokaklarında kayıt dışı çalışan binlerce Gineli ve Afrikalı göçmenin gerçek deneyimlerinden derlenmiş hiper-realist bir hikayedir.

Başrol oyuncusu Abou Sangare, gerçek hayatta da makinistlik yapan ve oyunculuk geçmişi olmayan bir göçmendir, bu durum filmin belgesel vari inandırıcılığını tavan yaptırmaktadır.

Zamana Karşı Amansız Bir Yarış: Senaryo ve Karakter Analizi

Kabul edelim, toplumsal dram türü sinema dünyasında suiistimale çok açıktır. Yönetmenler genelde gözyaşı musluklarını sonuna kadar açıp seyirciyi sömürmeyi severler. Fakat bu yapımda ucuz gözyaşı bombalarına yer yok.

Süleyman, acınacak bir kurban olarak resmedilmiyor. O, sistemin çarkları arasında ezilmemek için yırtınan, bazen hata yapan, bazen pratik zekasını kullanan ama her daim ayakları yere basan mücadeleci bir figür. Senaryo, izleyiciye bir dram filmleri klasiğinden ziyade süresi kısıtlı bir zaman bombası hissi aşılıyor.

Süleyman’ın gün içindeki temposu adeta bir hayatta kalma simülasyonu. Bir yandan uygulamadaki teslimat sürelerini yakalamaya çalışıyor, diğer yandan hesabını kiraladığı şahsa komisyon yetiştiriyor, üstüne üstlük barınakta bir yatak kapabilmek için otobüslere koşturuyor.

Tüm bu kaosun ortasında cebindeki son bozukluklarla mülakat için sahte hikaye satan bir “aracıya” para yetiştirmek zorunda. Sinemada son dönemde gördüğümüz en iyi karakter dinamiklerinden birine tanık oluyoruz.

Cannes’ı Sallayan Oyunculuk: Abou Sangare Şovu

Cannes Film Festivali’nin Belirli Bir Bakış (Un Certain Regard) bölümünde En İyi Erkek Oyuncu ödülünü kucaklayan Abou Sangare için ayrı bir parantez açmak boynumuzun borcu.

Hayatında daha önce hiç kamera karşısına geçmemiş bir insanın bu derece katıksız, doğal ve perdeyi delip geçen bir performans sergilemesi mucize gibi bir şey. Sangare oynamıyor, adeta o anı yaşıyor ve yaşatıyor. Yüzündeki o çaresizlik ile direnç arasındaki ince çizgi, sinema tarihine geçecek cinsten.

Süleyman’ın gözlerindeki yorgunluk, Paris’in soğuk yağmuru altında titrerken bile koruduğu o vakur duruş, izleyicinin boğazına bir düğüm atıyor.

Şehrin keşmekeşinde pedal çevirirken girdiği o psikolojik tünel, seyirciyi uykusuz bırakan filmler listenize doğrudan giriş yapacak bir gerilim seviyesi yaratıyor.

Klaketlerin Arkasında Kalanlar: Filmin İlgi Çekici Kamera Arkası Detayları

• Gerçek Hayat Mülteci Sınavı: Başrol oyuncusu Abou Sangare, film Cannes’da ödül alırken bile Fransa’da yasal çalışma izni bulunmayan ve sınır dışı edilme tehlikesiyle karşı karşıya olan bir mekanik çırağıydı. Filmdeki rolü sayesinde Fransız kamuoyunda büyük bir farkındalık oluştu.
• Gerçek Paris Sokakları: Çekimlerin büyük çoğunluğu seti kapatmadan, Paris’in gerçek trafiğinde ve halkın arasında gizli kameralar ve hareketli takip araçlarıyla yapıldı. Süleyman’ın otobüse yetişme sahnelerindeki o panik havası tamamen doğaçlama ve gerçektir.

Paris’in Işıl Işıl Olmayan Yüzü: Sosyolojik Yüzleşme ve Atmosfer

Film, modern dünyanın kapitalist işleyişine ve esnek çalışma modeli adı altında sunulan “sömürü çarkına” acımasız bir eleştiri getiriyor.

Bir yanda lüks restoranlardan sushi siparişi veren burjuva Paris halkı, diğer yanda o sushiyi sıcak getirebilmek için canını dişine takan, ancak toplum tarafından görünmez kılınan “hayaletler”. Bu tezatlık, Parazit filmindeki alt-üst sınıf çatışmasını hatırlatan bir sinematik zeka ile işleniyor.

Tristan Galand’ın görüntü yönetmenliği ise filmin dinamizmini ikiye katlıyor. Omuz kamerası kullanımı, sürekli hareket halinde olan kadrajlar ve Paris’in o kasvetli, gri tonlamaları atmosferi tamamlayan en önemli unsurlar.

Müzik kullanımının neredeyse sıfıra yakın olması, sokak seslerinin, fren gıcırtılarının ve nefes alışverişlerinin birer müzikal öğeye dönüşmesini sağlamış.

Süleyman’ın Hikayesi: Öne Çıkanlar ve Eleştirilen Noktalar

Sizler için objektif süzgecimizden geçirdiğimiz yapımın öne çıkan ve aksayan noktaları şu şekilde:

Sinematik Başarıyı Getiren Detaylar

• Tokat Gibi İnen Gerçekçilik: Sıfır ajitasyon, tamamen dozu ayarlanmış katı bir gerçekçilik anlayışı.
• Nefes Kesen Tempo: Bir sosyal dramın, en kaliteli kovalamaca filminden daha tempolu olabileceğinin kanıtı.
• Devasa Oyunculuk: Abou Sangare’nin abartıdan uzak, tamamen içselleştirilmiş efsanevi performansı.
• Toplumsal Ayna: Göçmenlik, bürokrasi ve kurye ekosistemine tutulan cesur ayna.

Yapımın Aksayan Yönleri

• Yüksek Gerilim Yorgunluğu: Kameranın bir saniye bile durmaması bazı izleyiciler için klostrofobik ve yorucu gelebilir.
• Yan Karakterlerin Sınırlılığı: Odak noktası tamamen Süleyman olduğu için yan karakterlerin derinliğine çok fazla inilemiyor.

Süleyman’ın Hikayesi Kimlere Hitap Ediyor?

Eğer Ken Loach veya Dardenne Kardeşler sinemasını seviyorsanız, Kefernahum gibi sert yaşam mücadeleleri ilginizi çekiyorsa ve sinemada dürüstlük arıyorsanız bu yapımı kesinlikle izlemelisiniz. 2024 yılı filmleri arasında Avrupa sinemasının çıkardığı en pürüzsüz cevherlerden biriyle karşı karşıyasınız.

Öte yandan, “Ben akşam kafamı boşaltayım, patlamış mısırımı yerken arkama yaslanıp eğlenceli bir şeyler seyredeyim” kafasındaysanız, bu film sizi biraz kasabilir ve modunuzu düşürebilir. Çünkü film size bir kaçış alanı vaat etmiyor, tam tersine kaçtığınız gerçeklerin ortasına bırakıyor.

Film Hakkında Son Değerlendirme ve Düşünceleriniz

Süleyman’ın o son mülakat sahnesinde sandalyenizde nasıl dikleşeceğinizi, nefesinizi nasıl tutacağınızı şimdiden tahmin edebiliyoruz.

Film bittiğinde sistemin çarklarını ve kendi konfor alanınızı uzun uzun sorgulayacaksınız. Peki, siz Süleyman’ın mücadelesi hakkında ne düşünüyorsunuz? Mülakat sahnesi sizce nasıl sonuçlandı? Yorumlarda buluşalım, sinema üzerine çene çalalım!