Lee Tamahori

Sinemanın tozlu raflarında kaybolmayı seviyorsan, doğru adrestesin. Bugün merceği, Yeni Zelanda’nın sert rüzgarlarından Hollywood’un neon ışıklarına uzanan o kendine has yönetmene, Lee Tamahori’ye çeviriyoruz. Eğer "kurgu aksın, temposu düşmesin ama altında da bir hikaye yatsın" diyenlerdensen, Tamahori’nin dünyası tam sana göre. Hazırsan, bu adamın neden sinema dünyasının "huzursuz dâhisi" olduğunu masaya yatırıyoruz.

Lee Tamahori Kimdir?

1950 doğumlu Lee Tamahori, sadece bir yönetmen değil; aynı zamanda sinemanın mutfağında yıllarca kamera asistanlığından ışık şefliğine kadar her işin tozunu yutmuş bir isim. 90’ların başında Once Were Warriors ile dünyayı tokat gibi sarsıp "Ben geldim ve buradayım" dediğinde, sinema dünyası sert gerçekçiliğin yeni bir yüzüyle tanışmış oldu. Tamahori, kamera arkasında bir orkestra şefi gibi değil, daha çok bir sokak dövüşçüsü gibi davranır; hamdır, çıplaktır ve genellikle oldukça çarpıcıdır.

Sinemasının DNA’sı: Sert, Net ve Tavizsiz

Tamahori’nin filmlerine baktığında ne bulacağını bilirsin: Görkemli estetikten ziyade, hayatta kalma güdüsüyle yanıp tutuşan karakterler. Hollywood’un parlak ışıklarına teslim olduğunda bile, o Yeni Zelanda kökenli sert anlatı dilini korumayı başardı. İşte onu diğerlerinden ayıran birkaç özellik:

• Karakter Odaklı Kaos: Tamahori, karakterlerini konfor alanından çıkarmayı bir sanat haline getirir.
• Sürükleyici Tempo: Aksiyonu asla "boş aksiyon" olarak kullanmaz; her patlama, her kovalamaca karakterin iç dünyasını bir adım öteye taşımalıdır.
• Çeşitlilikte İstikrar: James Bond serisinden (Die Another Day) bağımsız dramlara uzanan geniş yelpazesi, yönetmenin teknik yetkinliğini kanıtlar nitelikte.

Kariyerinde Göz Ardı Edilmemesi Gerekenler

Her yönetmenin olduğu gibi onun da inişli çıkışlı bir grafiği var ama kabul edelim, bazı işleri tam bir kült mertebesinde. Eğer Tamahori’nin gerçek damarını arıyorsan şu noktalardan başlaman şart:

• Once Were Warriors (1994): Bir başyapıt. Modern aile dramasının en sert, en tokadı basan hali. İzlemediysen sinema külliyatında büyük bir boşluğun var demektir.
• The Edge (1997): Anthony Hopkins ve Alec Baldwin’in doğaya karşı verdiği o meşhur mücadele. Hayatta kalma türünün en iyi örneklerinden biri.
• Mulholland Falls (1996): Noir türüne modern ve biraz da "pis" bir bakış. Eğer karanlık sokakları ve gri ahlaki değerleri seviyorsan bu film tam sana göre.

Şimdi, Lee Tamahori’nin o kendine has dünyasını daha yakından keşfetme sırası sende. Aşağıdaki seçkimiz, yönetmenin en iyi (ve bazen en çok tartışılan) işlerini senin için bir araya getiriyor. Kahveni al, ayaklarını uzat ve yönetmenin o kaotik dünyasına dalış yap!